Ég hata blog.central.is síður. Kannski er það af því að ég var að reyna að segja skoðun mína á einni slíkri um daginn, sem gekk ekki fyrr en í 24. tilraun (já, ég taldi), af því að staðfestingarkóðinn var "vitlaus". Ég er því búinn að segja skilið við síður sem ekkert vilja sýna manni nema: Villa i stadfestingarkoda, sladu inn thad sem birtist a myndinni, ef hun er oskyr yttu tha a F5. Annar gríðarlegur ókostur er að geta ekki notað eldrefsvafrann til að setja inn færslur á þetta ömurlega kerfi sem er hér við lýði.

Niðurstaðan er sú að ég er hættur að nota þessa síðu og ef ég nenni einhverntíma að blogga aftur þá verður það á: http://www.siggioskar.bloggar.is.

Það er náttúrulega alveg ótrúlegt hversu mikið er búið að "nauðga" hugtakinu jól síðastliðin ár.  í gærkvöldi fór ég t.d. á bensínstöð að taka bensín.  Þegar ég keyrði fram hjá Kringlunni var mér litið í átt að henni, og viti menn, það er búið að setja upp heljarinnar helling af jólaljósum á bílastæðunum þar, og nóvember varla byrjaður.  Ég held að þessi síða þessi síða: http://atli.askja.org/jol/ segi allt sem segja þarf.  Þar er meira að segja svartur listi yfir fyrirtæki sem skorað er á mann að sniðganga vegna þess hversu gegnumsýrð þau eru af græðgi og jólatilboðum.

Í dag snjóaði í henni Reykjavík.  Það varð þess valdandi að ég fór á hjóli í skólann og skyldi minn elskulega bíl eftir heima við.  Það hefði ég betur látið ógert, því 5 mínútum áður en ég kom heim að bílnum, hafði einhver óprúttinn bílastæðavörður séð eitthvað athugavert við það hvernig honum var lagt og var því frekar óglæsilegur miði á framrúðunni þegar ég kom að honum.  Þessi umræddi bílastæðavörður er nú eftirlýstur og hver sá sem gæti hafa séð mann með stórt P framan á sér og derhúfu á gatnamótum Ásvallagötu og Blómvallagötu um klukkan 14:05 í dag, vinsamlegast láti mig vita svo ég geti hengt þennan froðusnakk upp í snúrustaur á hásinunum.  Fundarlaun í boði í formi einnar súkkulaðirúsínu.

Í öðrum fréttum er það helst að hún móðir mín dvelur þessa dagana í borg englanna á vesturströnd Bandaríkjanna.  Hún fór meira að segja til Hollywood í fyrradag og sá, viti menn, engan frægan.  Hún missti reyndar af miklu tækifæri til að vera í salnum hjá Jay Leno og sjá Goran Visnjic, (betur þekktur sem Júgóslavinn í Bráðavaktinni).  Ég þarf svo að sækja hana á Keflavíkurflugvöll klukkan 6 á sunnudagsmorguninn næsta.  Það verður gaman að vakna þá, ætli það taki því nokkuð að fara að sofa?

Síðustu helgi fór ég heim, (og þá meina ég heim).  Þar var ýmislegt brallað, og þá sérstaklega á laugardagskvöldið þar sem lokahóf Dýnamó Hafnar var haldið.  Það þótti takast með miklum ágætum og ég var meira að segja valinn leikmaður ársins í aukahlutverki.  Ég hlaut fyrir það málverk nokkuð af brotnum brúnum blómavasa sem stendur á einhverjum fleti.  Í vasanum eru fjólublá blóm.  Bakgrunnurinn er svartur.  Undir er skrifað LDFL, en ekki veit ég hver það er.  Við afhendinguna var mér sagt að þetta væri undirskrift franska listmálarans Lavelle, en hvort það er satt, veit ég ekki.

Þá enda ég þetta eins og Óli Tynes í útvarpsfréttum á Bylgjunni:

Og þá er ekki meira að sinni, verið þið sæl.

Það er alveg merkilegt hvað skólastig virðast eiga það til að vera lík.  Það hljómar kannski furðulega, en háskóli og leikskóli eiga kannski mun meira sameiginlegt heldur en margan grunar.  Þannig er mál með vexti, að það sem af er vetri, hef ég bæði verið mikið að lita, og passa mig sérstaklega að lita ekki útfyrir, og þó er sérstaklega merkilegt að ég hef mikið verið að drullumalla upp á síðkastið.  Ég veit ekki með samnemendur mína, en ekki bjóst ég við því, að þegar ég færi í háskóla, myndi ég stunda það mikið, bæði að lita og drullumalla.  Það sem meira er, um daginn vorum við meira að segja látin baka drulluköku.  Ekki er allt búið enn, (þessu trúið þið aldrei), kennarinn smakkaði meira að segja á drullukökunni sem við vorum nýbúin að baka og þótti hún meira að segja góð!!!
Ég held að ég láti þetta duga í bili.

E.s. Það er gjörsamlega ómögulegt að skrifa langar færslur í Firefox vafranum.

 Einhverra hluta vegna datt mér í hug að skrifa einhvern óskunda hér á þessa margblessuðu síðu mína.  Tilefnið er sennilega bara það að hálft á er liðið síðan Björgvin bætti metið hans Sigurgeirs í tímaeyðslu, en það er það síðasta sem greint var frá á þessari síðu. 

Margt hefur gerst síðan þá.  Þann 20. maí útskrifaðist ég úr FAS, ásamt 15 öðrum bráðgáfulegum einstaklingum.  Fimm dögum síðar fór ég með dágóðum hluta þess fólks til Búlgaríu í útskriftarferð.  Það var nú meiri ferðin og hef ég nú svarið þess dýran eið að stíga aldrei fæti aftur í það spillingarbæli, svo lengi sem ég lifi. 

Ítalir urðu heimsmeistarar í knattspyrnu, eftir frækinn sigur á eina liðinu sem mögulega gat unnið þetta mót í undanúrslitum.  Þar með sannast máltækið, "Til þess að geta verið sigurvegari, verður maður að vinna sigurvegarann."   Klose var nú samt markakóngurinn, sem var aðeins bót í máli. 

Eftir Búlgaríuferðina fór ég í fermingu hjá stórskrítnum frænda mínum á Reyðarfirði.  Skrítnari var þó presturinn sem fermdi hann.  Sérstaklega þegar hann tók upp á því að syngja "Áfram Kristmenn, krossmenn..." með þvílíkri raust að rúðurnar í kirkjunni skulfu og Guðshúsið nötraði eins og jarðskjálfti hefði riðið yfir Austfirðina, en þeir eru nú ekki tíðir þar um slóðir.

Strax í vikunni þar á eftir fór ég að vinna sem "bögglaberi" hjá Íslandspósti.  Það magnaðasta við það starf var að fara með risastóran gervihnattamóttakara á ónefnt hótel í Nesjunum.  Það hafði nefnilega einhver ókunnugur íslenskri málstefnu ritað "ATH, DIZKAR" á umbúðirnar utanum diskinn og vakti það mikla kátínu meðal starfsfólks póstsins. 

Dýnamó Höfn gekk mun betur í sumar heldur en árið áður, fengu 12 stig, sem er tólfföldun á stigameti síðasta árs.  Þess má til gamans geta að ég kom við sögu í öllum leikjunum, þó mínúturnar hafi nú alls ekki verið margar.  Reyndar tókst mér að leggja upp mark í 6-1 tapi á Djúpavogi, en það er nú önnur saga sem ég ætla ekki að segja hér. 

Þetta sumar, sem og allt árið á undan, vann ég einnig sem flatbökuútkeyrslumaður á Hótel Höfn.  Þar hætti ég svo þann 17. ágúst eftir farsælt 16 mánaða starf, allavega má segja að ég hafi farið á hina ótrúlegustu staði með flatbökur. 

Einhverntíma í kringum 23. ágúst hleypti ég loks heimdraganum og settist að í kjallaranum í húsi skáldsins á Ásvallagötunni.  Þar ligg ég núna og skrifa þennan ófögnuð. 
Ástæðan fyrir þessum búferlaflutningum er sú að nú legg ég stund á nám við háskóla þann er kenndur er við landið okkar gamla og góða.  Sæki ég þar námskeið sem kennd eru innan jarð- og landfræðiskorar, og nefnist námsleiðin landfræði.  Já, takið eftir, landfræði, ekki landAfræði.  Þetta ku vera vegna þess að þegar maður er búinn að læra fræðin, þá hljómar mun betur að vera landfræðingur, heldur en landAfræðingur.  Finnst ykkur ekki?

Ég veit svei mér þá ekki hvað ég á að segja meira nema þó það að það myndi koma mér virkilega á óvart ef einhverjir myndu segja einhverja skoðun á þessari færslu, því ég reikna ekki með því að vera neitt að auglýsa þennan bloggáhuga minn allt í einu.

Kveðja
Sigurður Jónsson, landfræðingur (það myndi hljóma vel í símaskránni.  finnst ykkur ekki?)

E.S. ef ykkur dettur allt í einu í hug að blogga, og klukkan er orðin svona margt, þá ættuð þið nú frekar að fara að sofa en að standa í þessari vitleysu.

eða, jú kannski!

Ætti ég að nenna að byrja að blogga aftur???


Nei, ég held ekki.

Og meðan ég man, Björgvin er búinn að bæta metið hans Sigurgeirs sem talað var um í síðustu færslu.  Ég nenni hins vegar ekki að tala meira um það vegna þess hversu miklu púðri ég eyddi í að skrifa um metið hans Sigurgeirs.

Þetta hefur verið mjög merkilegur dagur fyrir margra hluta sakir.  Hann byrjaði á svipuðum nótum og flestir fimmtudagar nú á vorönninni, á náttúrufræði hjá Björgvini.  Á eftir fylgdu landafræði hjá Eyjólfi og saga hjá Sigurgeiri.  En þá fóru nú heldur betur merkilegir hlutir að gerast. 

Klukkan 11:25 átti að hefjast tími í fjölmiðlafræði 303.  Ekki var kennarinn, (sem að þessu sinni var Sigurgeir), skipulagðari en svo að það tók hann heilar 12 mínútur að byrja tímann.  Á þessum tólf mínútum var hann ýmist að ná í tölvuna sína fram á kennarastofu eða jafnvel að ná sér í kaffibolla, (sem var reyndar sá skítugasti sem ég hef lengi séð).  Að þessum 12 mínútum loknum hófst loksins tíminn, en þá var klukkan, (fyrir þá sem eru ekkert sérstaklega góðir í samlagningu), orðin 11:37.  Þá hóf hann upp raust sína og rökræddi um heima og geima við nemendurna í 11 mínútur, eða til klukkan 11:48, þegar hann hleypti okkur skyndilega út.

Þetta finnst mér alveg stórmerkilegt, alltsvo vegna þess að það tók lengri tíma að hefja tímann (12 mínútur), heldur en tíminn varð svo alls (11 mínútur).  Þetta tel ég vera heimsmet í tímaeyðslu og ætla ég að senda bréf til stjórnenda Heimsmetabókar Guinness um þetta mál, einfaldlega vegna þess að upprunalega átti tíminn að vera klukkutími.

En þá í aðra sálma.  Eftir hádegi, nánar tiltekið klukkan 13:00, fór ég í frekar tíðindalausan stjórnmálafræðitíma.  Tíminn í gær var hins vegar mun tíðindameiri.  Þar fór kennarinn bókstaflega á kostum, þegar hún notaði orðin “argaþras” og “lýðskrum” í sömu setningunni.  Þess ber að geta að hún hefur vægast sagt ekki verið dugleg að nota íslensk orð yfir hluti í þessari kennslu sinni og á hún því hrós fyrir þessa mögnuðu setningu sem þarna fékk að fljúga.

En aftur að deginum í dag.  Núna rétt í þessu gerði ég alveg magnaðan hlut.  Ég skráði mig í Sjálfstæðisflokkinn.  Ég vil þó minna áhyggjufulla ættingja mína á það að það er prófkjör í vændum fyrir væntanlegar sveitarstjórnarkosningar svo ég taldi tilvalið að skrá mig í hann svo ég gæti nú tekið þátt í því prófkjöri.  “Áfram Albert”

Það sem er svo á dagskrá það sem eftir er af deginum er að reyna að ljúka við náttúrufræðiskýrslu og jafnvel eitthvað fleira.

Enda ég þetta á örstuttum kviðlingi.

Heimsmet hefur verið sett.

Hvað er nú að heyra?

Metið mun þó þykja nett,

en magnþrungið hjá Geira.

Nýlegar myndbirtingar Jyllandsposten, þar sem “grín” er gert að Múhameð spámanni, fara mikið í brjóstið á múslimum heimsins.  Það mátti svosem búast við mikilli gagnrýni múslima á Jótlandspóstinum, en fyrr má nú aldeilis fyrrvera.  Þeir eru farnir að kveikja í sendiráðum Dana í Arabalöndum og hvetja landa sína til að sniðganga danskar vörur.  Þeir leggjast meira að segja svo lágt að brenna danska fánan í miklum múgæsingum víðsvegar í Arabalöndunum.

Hvað er eiginlega málið?  Skilja þeir ekki neitt?  Danmörk, eða danska ríkisstjórnin, hefur hvorki gert þeim eitt né neitt.  Það er JYLLANDSPÓSTEN og ekkert annað sem á að kenna um þetta, en einhverra hluta vegna hafa þeir snúist gegn öllum hinum vestræna heimi.  

Og ég sem hélt að Arabaheimurinn væri að reyna að bæta ímynd sína eftir 11. september.  Sveiattan.

 

---

 

Forkeppnin fyrir Eurovision er einhver sú glataðasta frá upphafi, leiðinleg lög hægri, vinstri og ekki eru nú kynnarnir betri.  Hvað er Garðar Thor Cortes eiginlega að gera í sjónvarpi?

 ---

Ég ætlaði að reyna að minnast ekkert á Silvíu Nótt í þessari færslu, en því miður er ekki annað hægt.  Meiri skömm fyrir íslensku þjóðina hefur ekki komið fram síðan Gamli Sáttmáli var undirritaður árið 1262.  Í ljósi þess að stjórnarandstaðan er alltaf að segja mönnum að segja af sér þó þeir geri ekki neitt, þá verð ég að lýsa yfir vonbrigðum mínum með stjórnarandstöðuna fyrir að vera ekki farin að hvetja Pál Magnússon, útvarpsstjóra, til að segja af sér fyrir að hafa leyft þessum guðsvolaða svindlara að vera með í þessari keppni.

 

---

Á gleðilegri nótum vil ég óska íslenska landsliðinu í handbolta innilega til hamingju með þennan glæsilega árangur á Evrópumótinu í Sviss, og þá sérstaklega Ólafi Stefánssyni með að hafa verið valinn besta hægri skyttan á mótinu.  Svo skora ég á Viggó að endurskoða hug sinn með að hætta með landsliðinu og halda áfram á þessari góðu braut sem það er á.

---

Ég, ásamt fleirum, á svo von á heimsókn þann 17. þessa mánaðar frá Ungverjalandi. Björn bróðir minn er búinn að valda Gísla bróður mínum miklum áhyggjum vegna mikillar Ungverjalyktar sem hann heldur fram að verði óútloftanleg hér á bæ.  Það er ekki öll vitleysan eins. 

---

 

En ætli það borgi sig ekki að hætta þessu í bili svo einhver nenni nú að lesa þessi ósköp.  Ég vona bara að ykkur ofbjóði ekki þessi pistill.

The Completely Pointless Personality Quiz Prófið þið þetta. Þetta er algjörlega tilgangslaust.

Jæja, þá er skólinn byrjaður enn eina ferðina, en vonandi þó í síðasta skiptið, allavega er ég búinn að borga skráningargjaldið á útskriftarferðinni.

Flest er eins og það er vant að vera í skólanum þessa önnina, þó ber það helst til tíðinda að Sigurgeir virðist vera óvenju skipulagður þessa dagana, en eins og hann sagði sjálfur er allt breytingum háð.

Auri er ósköp ósýnileg í mínum augum, enda í fyrsta sinn í sögu minni í þessum annars ágæta skóla sem ég er ekki í neinum tímum hjá henni.  *hóst*sem er reyndar alveg ynidslegt*hóst*

Ég er ekki í nema svona 9 áföngum þessa önnina sem er reyndar alveg yfirdrifið nóg.  Þar af eru 4 fjarnámsáfangar, bókfærsla 103 og íslenska 603 héðan, íslenska 633 einhversstaðar frá og félagsfræði 203 frá Akureyri.

 

Því miður gefst mér ekki tími til að skrifa meira í þetta skiptið, svo ég lýk þessu með því að minna á síðbúna þrettándabrennu, svokallaða "fjórtánda"brennu annað kvöld.  Henni var frestað vegna óhagstæðra viðurskilyrða.  Eldur verður borinn að stæðunni kl. 20:30 og mæli ég með því að menn hafi með sér reykköfunarbúnað því það er nánast ekkert í henni nema fúaspýtur.

Vegna gífurlegs fjölda áskorana hef ég ákveðið að gera heiðarlega tilraun við að skrifa einhverjar línur hér inná þessa þrælmögnuðu síðu.  Þær áskoranir hafa borist úr mörgum áttum og misjafnlega langt að, allt frá Hoffelli út á Höfn og frá Sauðárkróki til Árósa í Danmörku, þannig að það má segja að þær komi víða að. 

Ein áskorunin hljómaði svona á síðu Sigfinns frá Hoffelli:

"Þá er þetta helvítis kytl búið...jesús!!   En ég ætla að kýtla Sigurð Óskar Jónsson, Nönnu Halldóru Imsland og Klemma Mór."

Ætli maður verði ekki að taka þeirri áskorun svo hann láti mig einhverntíma í friði.

Fimm hlutir sem ég ætla að gera áður en ég dey:

- Fara í heimsreisu
- Skrifa bók
- Útskrifast úr Framhaldsskóla
- Vinna í lottóinu
- Gefa út ljóðabók

Fimm hlutir sem ég get:

- Keyrt bíl (atvinnubílstjóri)
- Samið ljóð (frekar óregluleg þó)
- Lagað ýmsa hluti
- Beitt rökhugsun við ýmis vandamál
- Pússlað

Fimm hlutir sem ég get ekki:

- Drukkið mjólk úr plastglasi
- Skúrað gólf
- Fengið fólk til að hlusta á mig
- Lagt í fleiri en eitt stæði í einu.
- Sleppt því að gefa stefnuljós þar sem það á að gera það.

Fimm uppáhalds frægar persónur sem heilla mig:

- Guðni Ágústsson
- Roy Keane
- Sigfús Sigurðsson
- Guðjón Valur Sigurðsson
- Peter Schmeicel

Fimm orð/setningar sem ég segi oft:

- Andskotans
- Helvítis
- Djöfull
- Jeminn einasti
- Jahá

Fimm hlutir sem ég sá í gær:

- Fullt af fullu fólki
- Slagsmál
- Dósir
- Brjáluð naut
- Húsið mitt

Þá er þessu rugli lokið og dettur mér því í hug að minnast á könnunina sem búin er að vera í gangi síðan þessi síða var síðast uppfærð.  Hún hljóðar svona:

Er óeðlilegt að nota skó númer 50?

Já, viðurstyggilegt

50%

Nei, fullkomnlega eðlilegt

23%

Hef ekki myndað mér skoðun á því viðkvæma máli.

27%

Svo virðist vera að helmingi kjósenda, sem voru um 30 talsins, finnist það vera viðurstyggilegt að nota skó af þessari stærðargráðu.  Ég gef nú lítið fyrir úrslit þessarar könnunnar og held ótrauður áfram að nota slíka skó því annars myndi ég sennilega þurfa að ganga um annaðhvort berfættur eða á sokkunum, og varla viljið þið það.

---

En nú læt ég þessari færslu lokið og vona að einhver lesi þetta nú fyrst ég nennti nú að vera að þessu.

læt fylgja einn stuttan kviðling með:

Áskoranir ósköp margar,
um að núna vanti grein.
Fólkið yfir þessu argar,
gleðst að nú sé komin ein.

E.S.

Ég gleymdi víst að ég á víst að kítla einhvern.  Ég hef ekki hugmynd um hver það ætti að vera svo ég ætla bara að gerast svo róttækur að kítla alla sem koma á þessa síðu í náinni framtíð.  Þess má líka til gamans geta að á morgun eru einmitt liðnir 7 mánuðir síðan þessi síða var síðast uppfærð.

Ég var að horfa á Formúlu 1 í morgun, sem væri ekki frásögu færandi nema vegna þess að þegar ég sá sigurvegarann, sem að þessu sinni var Fernando Alonso, varð mér það ljóst að hann væri alls ekki ósvipaður Pétri Jóhanni Sigfússyni, sem hefur verið að gera garðinn frægann í Strákunum á Stöð 2.

   

Alonso                                   Sigfússon

Undanfarnar vikur hef ég verið einkar latur við að skrifa eitthvað á þessa síðu.  Ástæðan er sennilega einna helst ritstífla.  Sú ritstífla virðist vera enn að grassera í mér enda hef ég í rauninni ekki hugmynd um hvað ég ætti að skrifa.  Þess vegna hef ég ákveðið að segja frá könnuninni sem hefur verið aðgengileg á síðunni undanfarnar vikur.  Einhvern veginn datt mér í hug að gera könnun um hvert væri besta nammið.  34 atkvæði voru greidd en maður kemst ekki hjá því að spyrja sig frá hversu mörgum einstaklingum þau hafi komið.  Hlaupbangsar urðu þó hlutskarpastir en að mér hvíslaði lítill fugl að einn og sami maðurinn hafi greitt því góðgæti a.m.k. 10 atkvæði, en ég sel það ekki dýrara en ég keypti það, enda fékk ég þetta frítt.  Hér eru niðurstöðurnar.

Hvaða nammi er best?
Djúpur.
26%
Kulusúkk
18%
Hlaupbangsar
41%
Pipp
12%
Villiköttur
3%

Það er staðfest.  Það sem menn hafa verið að velta fyrir sér frá örófi alda er loksins komið á hreint.  Fyrir þá sem ekki vita um hvað ég er að tala sjá vonandi eftir að hafa ekki horft á Silfur Egils sunnudaginn 1. maí.  Nú ætla ég að útskýra hvernig í pottinn er búið.

Egill Helgason hafði boðið fulltrúm fjögurra stærstu stjórnmálaflokka landsins til umræðunnar.  Þeir voru: Margrét Frímannsdóttir, fulltrúi Samfylkingarinnar, Hjálmar Árnason, fulltrúi Framsóknarflokksins, Björn Bjarnason, fulltrúi Sjálfstæðisflokksins og Steingrímur J. Sigfússon, fulltrúi Vinstri-grænna.

Þessir annars ágætu aðilar voru að ræða um ýmislegt varðandi þingið og störf þess á því þingi sem senn er að ljúka.  Eitthvað fór fyrrnefndu fulltrúi Framsóknarmanna að ræða um Ögmund Jónasson, þingflokksformann Vinstri-grænna.  Þá kom reiðarslagið.  Flokksbróðir Ögmundar, fyrrnefndur Steingrímur lét eftirfarandi orð falla: "Félagi Ögmundur..."  Þetta kom eins og köld vatnsgusa framan í mig, þar sem ég var alveg að sofna út frá þessu og fór ég að hugsa um allar kvikmyndirnar sem ég hafði séð þar sem rússneski eða sovéski herinn hafði verið einhver hluti af myndinni.  Þar var, og er, oft notað orðið Komrad, sem útleggst á ensku comrade.  Samkvæmt Ensk-íslenskri/íslenskri-enskri orðabók orðabókarútgáfunnar þýðir það orð (flokks)félagi. 

Nú lagði ég saman tvo og tvo og hugsaði, hvort að Vinstri hreyfingin, grænt framboð, gæti í raun verið afsprengi gamla kommúnistaflokksins íslenska og tæki jafnvel við skipunum frá yfirboðurum í Moskvu.

Ég vona að enginn komist að þessari samsæriskenningu minni en til öryggis ætla ég að láta lítið fara fyrir mér næstu daga.

Sjáumst,     kannski.